Soms spreek ik te snel
                            Ik denk evenwel
                        Dat men mij niet hoort

Mijn ziel raakt doorboord
Van spijt om het woord
Ondoordacht al geuit
Ik voel mijn diepste ruit
Aan scherven gaan

                                                 Spijt en een traan
                                                  Maar jij vlakt het uit
                                                  Maakt een matglazen ruit

Gummetje van mijn leven
Geheel met mij verweven

                                                         Gerien