Traumabehandeling
Een tijdje geleden heb ik mijn allerlaatste bijscholing EMDR voor
kinderen gehad. Deze techniek wordt ingezet om nare, eventueel
traumatische ervaringen te verwerken. Zelf heb ik gemerkt dat het
al vlot tot resultaat leidt en ik pas het dan ook graag toe.
Maar….over traumatische ervaringen heb ik toch een wat
ander beeld gekregen. Ter illustratie van een techniek om
ervaringen te ordenen voor EMDR gestart kan worden, bekeken we
een filmpje. Een negenjarig jongetje met donkere krullen is in
Nederland opgenomen als vluchteling uit oorlogsgebied, samen met
zijn moeder. Om zijn trauma’s te verwerken zal hij
behandeld worden met EMDR en tijdens dit filmpje van zijn eerste
sessie ordent hij samen met zijn therapeut, onze
cursusleider, zijn “nare ervaringen”. Ze moeten
op één vel van de flapover passen, dus hij heeft
per ervaring een klein vierkantje om te tekenen. Hij begint met
de mensen die langs de kant van de weg dood waren, gevolgd door
tanks die over mensen heen reden en dan is er een baby die uit de
buik werd gesneden en…hij tekent rustig verder. Als alle
vlakjes gevuld zijn doet hij een stapje achteruit en bekijkt zijn
werk met enige tevredenheid; ja, dat is het wel zo’n
beetje. Mijn cursusleider vraagt of hij het zeker weet; dit is
alles? Het jongetje bedenkt dan ineens dat hij de dood van zijn
vader, opa en oma vergeten is. Intussen doemt in mijn hoofd een
gevoel van wanhoop op bij al die beelden die je eigenlijk als
therapeut beter niet kunt maken: Mijn God… hoe moet jij
ooit groot worden, hoe heeft dit kunnen gebeuren! Met intense
bewondering zie ik onze cursusleider in alle rust een nieuw
vierkantje tussen al die andere maken, zodat het jongetje de
ervaring kan toevoegen. Ieders erg is erg en dat vind ik ook,
maar dit overtreft voor mij alles.
Gerien
