Ze zag er moe uit, misschien zelfs wel
behoorlijk versleten; afscheid nemen viel Agnes Kant denk ik niet
mee. Ze zette me wel aan het denken. Ik kom vaker mensen tegen
die zo intens versleten aan tafel komen zitten en echt niet meer
verder kunnen. Het gaat dan eigenlijk zelden om daadwerkelijk te
veel werk. Wel gaat het om mensen met idealen, die zich volkomen
inspannen om die te bereiken. Hun betrokkenheid is persoonlijk en
dat maakt ze kwetsbaar, juist voor al diegenen die “het
spel spelen”. In het spel draait het om invloed en macht,
om winnaars en verliezers. Dit spel speelt zich regelmatig in
bedrijven af binnen managementteams. Ook binnen de politiek
speelt het op alle niveaus. Een spel is niet persoonlijk, het
raakt je niet echt. Je speelt het keer op keer waarbij winst en
verlies elkaar afwisselen. Idealisme is persoonlijk, met hart en
ziel; die ziel wordt geraakt bij verwijt en verlies. Het is dit
proces dat zwaar weegt, energie kost, terwijl verlies in een spel
de opstap betekent naar winst van het volgende spel. Ze gaan
slecht samen, spelspelers en idealisten. In de afwisseling van
winst en verlies zullen betrokken idealisten het altijd afleggen tegen de spelers van het spel.
Een betrokken idealist die te lang doorgaat raakt opgebrand en
zal behoorlijk tijd nodig hebben voor de levensles, die
verscholen ligt in deze ervaring, kan doordringen. Idealisten en
spelspelers passen niet bij elkaar, de idealist heeft een andere
omgeving nodig, eentje waar kwetsbaarheid geoorloofd is en op
medestanders gebouwd kan worden. Agnes heeft mogelijk een prijs
betaalt, maar misschien bleken er nog wel enkelen vroegtijdig van
deze ervaring geleerd te hebben. Het spel dat politiek heet
draait door, met die mensen die hun eigen idealen goed
afgeschermd hebben en kunnen genieten van het spel.
