Aan Kelly van bijna drie jaar heeft
moeder haar handen meer dan vol. Ze blijft maar verbieden en
Kelly blijft juist alles doen wat haar verboden is. Haar moeder
probeert stevig op te treden en grenzen te stellen, maar ze wordt
er helemaal doodmoe van. Zo is het gewoon niet gezellig meer
klaagt ze, soms ben ik het gewoon helemaal zat. Op mijn verzoek
somt ze op wat er zoal voorvalt. Ze waarschuwt Kelly: Niet in de
plassen lopen”, waar die vervolgens volop midden in
springt. “Niet op de grond gooien”, het ligt er dus
al. “Van de knoppen afblijven”, snel worden zoveel
mogelijk knoppen ingedrukt. Toch is Kelly niet zo’n
moeilijk meisje; ik kan haar moeder verzekeren dat dit veel vaker
voorkomt. We melden onze kinderen wat ze niet mogen of
moeten doen, maar daarmee is onduidelijk wat dan juist
wel van ze verwacht wordt. Bovendien benoem je soms
zonder dat je daar erg in hebt een geheel nieuwe mogelijkheid,
die je denkt tegen te gaan met dat ene woordje
“niet”. In de plassen lopen klinkt spannend,
en knoppen hebben een magische aantrekkingskracht.
“Misschien is de zin zo te veranderen dat er geen
ontkenning meer in staat, zodat Kelly weet wat ze wel zou moeten
doen”, adviseer ik moeder. Niet in de plassen lopen
verandert dan in “Loop maar om alle plassen heen”.
Als Kelly niet aan de knoppen mag komen moet moeder nadenken over
welk gedrag ze dan verwacht. Toch is dat heel nuttig; als moeder
het niet weet, hoe zou Kelly het dan moeten weten. Stil staan en
wachten zijn lastig voor peuters. Het kan best heel eventjes,
maar het is goed voor moeder om zich dat te realiseren en sommige
dingen juist alleen te doen en op andere momenten iets te
bedenken wat Kelly intussen wel mag doen.
Gerien
